Size bu yazımda gerçekten rüya gibi bir şehir olan Venedik’i anlatmaya çalışacağım. Çalışacağım diyorum çünkü görmenizi tavsiye edeceğim büyülü bir şehir Venedik. Anlatılmaz yaşanır yani…
Kuzey İtalya’nın doğusunda, Adriyatik Denizi’nin kuzey kıyısında bulunan şehir, tarih boyunca Avrupa’nın en önemli ticaret merkezlerinden biri olmuş. Yaklaşık 118 adacık üzerinde kurulu. Bu adacıkları birbirinden ayıran 170 kanal ve bunları birbirine bağlayan 400 köprü bulunuyor. Venedikliler Türkler ve Araplardan öğrendikleri sayı sistemi ile ticaret aritmatiğini üst seviyeye çıkarmışlar ve bu nedenle de tüm Avrupalı tacirler bu aritmatiği öğrenebilmek için Venedik’te açılan okullarda eğitim almış.

Venedik nüfusu tarihte 300.000 civarında iken bu gün 72.000’e düşmüş ve büyük bölümünü de yaşlı nüfus oluşturuyor. Bunun sebebi evlerin çökme tehlikesinde olması, buradaki evler her yıl 1 cm çöküyormuş. Yine de fiyatları çok pahalı, biz merak edip sorduk ve Grand Kanal’daki bir evin fiyatının 1 milyon € olduğunu öğrendik.
İnsanlar geçimlerini çoğunlukla turizmden kazanıyorlar. Avrupa’nın motorlu kara taşıtlarına izin verilmeyen tek büyük kenti olan Venedik’te bu güne kadarki turist rekoru da bir günde 150.000 kişiymiş. Tabi ki bu kadar turist ve her şeyin deniz yoluyla taşınması sonucu İtalya’nın en pahalı şehri de Venedik :)

Meydanda ve sokaklarda pek çok cafe ve restaurant var. Hatta bazılarında klasik müzik orkestrası da bulunuyor ve zaten kendimizi rüyada hisseden bizleri dünyadan tamamen uzaklaştırıyor. Tabi müzik olan saatlerde fiyatlar da artıyor.

Venedik’te cam sanatı da oldukça gelişmiş durumda, camdan yapılmış pek çok şey var, biblolar, hediyelik eşyalar vs. Venedik’in 2 adası olan Murano ve Burano adalarında cam sanatının yapıldığı, bu eşyaların üretildiği fabrikalar var. O kadar güzel işlenmiş ki cam, rengarenk bir gitar, kocaman biblolar dokunmaya kıyamıyor insan.

Grand Kanal

Venedik’e geldiğinizde öncelikle göreceğiniz yerlerden biri Grand Kanal. Bu kanal Venedik’in ana caddesi denilebilir. 4 km uzunluğunda, 30-70 metre genişliğinde, 5 metre derinliğindedir. Bu kanalda ulaşım vaporettolar ile sağlanıyor.

Tabi kanalda dolaşabilmek için gondol kiralamanız gerekiyor ve fiyatları gerçekten çok fahiş. Çok fazla talep olduğu için de pazarlığı umursamıyorlar bile. Tabi ki Venedik’e gelip de bu kanalda gezmeden, gondol pozu vermeden dönmek olmaz. Biz 4 kişi bir gondol kiraladık, zaten güzel bir gondol fotoğrafınız olsun istiyorsanız 4 kişiden fazla sayı olmaması gerekiyor. Biz 25 dakika için 100 € ödeme yaptık ama kesinlikle değerdi. Venedik, harikulade bir şehir. Bu kanalda gezerken de sanki başka bir dünyada başka bir boyutta hissediyor insan kendini.

Kapısı kanala açılan pek çok restaurant, cafe var. Kanalın sol tarafında San Marco, Cannaregio ve Castello, sol tarafında ise Dorsoduro, San Polo ve Santa Croce bölgeleri bulunuyor. 4 köprü var ve bunların en eskisi Rialto Köprüsü.

Rialto Köprüsü

Bu köprü Venedik kentinin en renkli mekanlarından biri. Hem köprü görevi yapıyor hem de bir alış veriş merkezi niteliği taşıyor. Rialto köprüsünün üzerinde, girişinde ve çıkışında birbirinden güzel cam eşyalar, maskeler, kuklalar, ayakkabı, çanta ve meyve sebzeden tutun da şekerleme ve çöreklere kadar satın alabilecek her şeyi bulabilirsiniz. Ayrıca bu köprüden Grand Kanal’ın büyüleyiciliğini de izleyebilirsiniz.

Son Nefes Köprüsü (Ponte Dei Sospiri)

Bu köprü İç Çekişler Köprüsü veya İşkence Köprüsü olarak da biliniyor. Düklük Sarayı ile Yeni Hapishane arasında kapalı olarak inşa edilmiş bir köprü. Adını 19. yüzyılda Lord Byron tarafından, buradan hapishaneye götürülen suçluların son defa Venedik’in güzelliklerine bakıp iç çekmelerinden almıştır. Yerel bir efsaneye göre de eğer aşıklar günbatımında Venedik’e özgü gondollardan birinde köprünün altında öpüşürlerse sonsuz aşkla kutsanır ve hayatlarının geri kalanı boyunca birbirlerine aşık olarak yaşarlarmış.

San Marco Meydanı

Şehrin turistler ve güvercinler tarafından en çok ziyaret edilen yeri bu meydan. Meydanın ilk göze çarpan özelliği görkemli San Marco Kilisesi. Bizans mimarisinin klasik örneklerinden biri olan bu kilisenin mimarı Domenico I Contarini.

Kilisenin ihtişamından kurtulabilir ve başınızı kaldırabilirseniz tam tepenizdeki Piazza San Marco saat kulesinde göreceksiniz. Piazza’nın kuzeyinde ise Torre dell’Orologio saat kulesi yer almaktadır. Tepesinde Arap ve Romen rakamları ile saatleri belirlenmiş, astrolojik bir saate sahip olan ve bu saate ellerindeki çekiçleri vuran iki bronz Mağribi figürü yer alıyor. Bir de halk arasındaki söylentiye göre de bu saati yapan kişi saat bittikten sonra kör edilmiş ki bir daha aynı saatten kimse için yapamasın.

Tarihi boyunca meydanın ünlü cafelerinin Goethe’den Verdi’ye, Thomas Mann’dan Hemingway’e kadar birçok ünlü ziyaretçisi olmuştur.
San Marco Meydanı’nın denize yakın olan iki tarafında, iki sütun bulunuyor. Sütunlardan birinde şehrin koruyucusu olan San Marco’yu temsil eden ve Venedik’in de sembolü hâline gelmiş bronz aslan heykeli; diğerinde ise, San Marco’dan önce şehrin koruyucusu olan Bizans Kraliçesi Theodora’nın heykeli bulunuyor. Venedik’e 1125 yılında getirilen bu sütunlar, şimdiki yerlerine 1172 yılında Rialto Köprüsü’nün mimarı olan Niccolo Starantonia tarafından dikilmiş.

San Marco Kilisesi (Basilica Cattedrale Patriarcale di San Marco)

Venedik Katedrali olarak da bilinen kilisenin yapımı; ilk olarak 828’de Mısır, İskenderiye’den getirilen St. Marco’ya ait röliklerin getirilmesiyle söz konusu olmuştur. Kutsal sayılan bu rölikler önce St. Theodoro Kilisesi’nde koruma altına alınır. Dük Giustiniano Partecipazio, Venedik ve St. Marco’ya yakışacak bir kilise yapılmasını ister ve bu isteği kardeşi tarafından proje hâline getirilir.

832 yılında biten inşaatın dekorasyonu, ancak bir yıl sonra tamamlanır. 976’da gerçekleşen ayaklanma sırasında, Dükler Sarayı yanarken kilise de zarar görür. Kilise yeniden restore edilir; ancak Dük Domenico Contarini, kilisenin güzel olmadığını düşündüğü için kiliseyi yıktırır. 1063’te yetenekli öğrencilere yeniden bir proje yaptırılır ve hayata geçirilen proje sonucunda kilise 1073’te tamamlanır.

Kilise Bizans mimarisinin özelliklerini taşımakla beraber, yapımında kullanılan parçalar nedeniyle Gotik, İslam ve Rönesans mimarilerine ait özelliklere de rastlamak mümkündür. Ayrıca, Bizans mozaikleri; daha sonradan Venedik’in zenginliğinin, gücünün bir göstergesi olarak yaldızlanmış ve Altın Kilise (Chiesa d’Oro) olarak da anılmaya başlanmıştır.

Kilisenin tam ortasında San Marco’nun vücudunun İstanbul’dan getirilişi ile ilgili resimler var. San Marco, rüyasında meleklerin kendisine mezarının Venedik’te olacağını söylediklerini anlatır diğer azizlere. Fakat İstanbul’da öldüğü için bedeni İstanbul’da tutulmakta ve başında da nöbetçiler bulunmaktadır. Azizler bu iş için birkaç kişi görevlendirirler. Bu adamlar da San Marco’nun bedenini nasıl kaçıracaklarını düşünürler ve akıllarına Müslümanların domuz eti sevmediği yemediği gelir. Bedeni bir sepet içine yerleştirirler ve üstünü de domuz eti ile kaplarlar, nöbetçiler sorduklarında domuz eti taşıdıklarını söylerler. Nöbetçiler de sepetin içine bile bakmadan gitmelerine izin verirler. Bu olay tam anlamıyla kilisenin duvarında resmedilmiş.

Dükler Sarayı (Palazzo Ducale)

San Marco Kilisesi’nin hemen yanında bulunan Dükler Sarayı, İtalyan Gotiği’nin önemli örneklerindendir. Tarihte deniz ticaretinde önemli bir yere sahip olan Venedik’e, gelenleri etkilemek için güç ve şöhret sembolü olarak yapılıp Venedik Düklerinin ikamet ve yönetim merkezi olmuştur.

Bir bölümü de hapishane olarak kullanılan sarayın yapımına 9. yüzyılda başlanmış, inşaatı ancak Rönesans döneminde tamamlanabilmiştir. Pembe ve beyazdan oluşan mermer ve taşların kullanıldığı ön cephesine, geometrik şekilli süslemeler de hoş bir görünüm kazandırır. Sarayın içi ise fresklerle süslenmiştir.

Sansovino Kütüphanesi (Libreria di San Marco)

San Marco Meydanı’nın batı tarafı boyunca uzanan kütüphane binası, Mimar Palladio’nun eseri. Nadir eserlerin bulunduğu oldukça zengin bir kütüphanedir ve Kardinal Bessarione tarafından oluşturulmuştur.

Yazımı burada bitirirken sizlere bu güzeller güzeli, bu büyülü, bu masalımsı şehri görmenizi şiddetle tavsiye ediyorum. Romeo ve Juliet’in yaşadığı şehir Verona, özellikle tatilcilerin etrafında kamp da yaptığı gölü ile Garda Gölü ve plajı, berrak denizi ile Je Solo’yu anlatacağım yazımla görüşmek dileğiyle.

Hoşçakalın.

Derya Tekelioğlu

Bu yazımda da sizlere İtalya’nın ünlü eğik kulesini anlatacağım. Bu kulenin ismini aldığı şehir olan Pisa, İtalya’nın Toskana bölgesinde bulunan ve Galileo Galilei’nin de yaşamış olduğu yer. Pisa Kulesi’nin, Pisa Katedrali ve vaftizhanesinin bulunduğu Piazza del Duomo bölgesi 1987’den itibaren Unesco Dünya Mirasları listesine alınmış.

Pisa Kulesine geldiğinizde sizi hemen seyyar satıcılar karşılıyor. Hemen hemen hepsi zenci ve çoğu Müslüman bu satıcıların. Pek çoğu çat pat Türkçe konuşabiliyor. Genelde Irak ve İran’dan gelen Müslümanlar var. Burada gayet rahat Türkçe iletişime geçebilirsiniz.

Bu satıcıların yerleşimi Pisa Kulesine giriş yapılmadan önce başlıyor ve kuleye giden yol boyunca da sağlı sollu pek çok satıcı var. İtalya’da pazarlık yapabileceğiniz tek yer burası. Almak istediğiniz şey örneğin 15 € ise bu tutarı 2 €’ya kadar düşürebilirsiniz. Bu tabi biraz da sizin pazarlık kabiliyetinize bağlı :)

Kule, Pisa’nın gücünün ve zenginliğinin bir sembolü olarak Cenova ve Venedik’e rakip olarak yapılmış aslında. Galileo’nun, bütün cisimlerin aynı hızla ve aynı fizik kanununa uyarak düştüklerini farklı ağırlıklardaki iki top güllesini bu kuleden aşağı bırakarak gözlemlediği iddia edilmiş. Bu bilginin kaynağı Galileo’nun bir öğrencisi olmasına rağmen yine de çoğu kişi tarafından efsane olarak kabul ediliyormuş.

Pisa Kulesi üst üste oturtulmuş 6 sütun dizisinden oluşuyor. Bu sütun dizileri hariç 2 kat daha var. 56 metre yükseklikte ve tepesine 294 basamaklı bir merdivenle çıkılabiliyor. En üstteki çanların bulunduğu kat silindir şeklinde.

Pisa Kulesi bitirildiği tarihte şimdiki gibi eğik değilmiş. Zamanla güneye doğru eğilmeye başlamıştır. Zaten eğik olmasa sanırım bu kadar merak uyandırıp turist toplayamazdı. Bu eğikliğin sebebi temeldeki yumuşak zemindeki çökme. Günümüzde, kulenin tepesinden güney yönünde aşağı sarkıtılan bir çekül 4,3 metre açığa inmektedir. Ancak yapının ağırlık merkezinin izdüşümü kendi temel dairesinin içinde kaldığı için kule devrilmemektedir. Kule her yıl milimetrenin onda yedisi kadar (100 yılda 7 cm) eğilmektedir. Kulenin şu andaki eğimi 5,5° kadardır.

Bulunduğu zemindeki çökme nedeniyle yıkılma aşamasına gelen kule, 20 milyon sterlinlik projeyle kurtarıldı. Birkaç yıl içinde yıkılacağı uyarısında bulunulan kule, proje kapsamında yapılan 45 cm’lik bir düzleştirme çalışmasıyla eski haline getirildi.

İtalya’ya gelmişken Pisa Kulesini görmeden ve tabi ki o ünlü pozu fotoğraflamadan gitmek olmaz. Zaten yüzlerce kişi aynı görüntüyü yakalamaya çalışıyor ve çok komik anlar çıkıyor ortaya. Biz de yıkılan kuleyi tutma pozumuzu verdik, minik kule biblolarımızı aldık ve şehirden ayrıldık :)

Pisa ‘dan sonra rotamız Venedik’i gösteriyor. Güzeller güzeli Venedik’i anlatacağım yazımla görüşmek dileğiyle…

Hoşçakalın.

Derya Tekelioğlu

Bu yazımda sizlere İtalya’nın küçük, şipşirin bir köyü olan San Gimignano’yu anlatacağım. Bu köy Siena’ya bağlı ve 1248 yılında kurulmuş. Ortaçağ mimarisini ve görüntüsünü koruması nedeniyle Unesco Dünya Mirasları listesine alınmış.

Tüm köy surlarla ve kulelerle çevrili. Bu kuleler eskiden zenginlik göstergesi olarak yapılıyormuş, kimin yaptırdığı kule daha büyükse o kişi daha zengin sayılıyormuş. Kulelerden bazıları Hitler dönemindeki Alman saldırılarında yıkılmış.

Köyün kapısından içeriye girdikten sonra dar sokaklar ve insan kalabalığı karşılıyor. Sokaklarda yine pek çok şarap mağazası, hediyelik eşya satan dükkanlar var.

San Gimignano’da Toskana bölgesinin en güzel üzüm bağları ve tabi ki şarapları var. Siena’dan bu köye gidilen yolda şarap satan ve Terutegiachi denilen şarap tadımının yapıldığı şarap mağazaları var.

Biz de tabi bu mağazalardan birinde mola verdik. Mağazanın sahibi bize şarap tadımı konusunda özel bilgiler de verdi. Şarap kadehini altından sadece orta, işaret ve baş parmağımızla tutup, kadehi 1 dakika kadar çalkaladıktan ve kokladıktan sonra içmemiz gerektiğini anlattı.

Bazı şaraplar özellikle kırmızı olanlar sadece koklanıyor, beyaz şarapta ise kadehi tam olarak yüzünüze yerleştirmeniz ve kokusunu iyice içinize çekmeniz gerekiyor. Bu şekilde kokladığınızda gerçekten şarabın tadı damağınıza geliyor. 4 €, 9 € gibi çok uygun fiyatlara gerçekten güzel sofra şarapları alabiliyorsunuz.

Küçücük bir yer olmasına rağmen bu köy, insanı kendine hayran bırakıyor. İtalya’nın hemen her yerinde olduğu gibi burada da yapıların bozulmamış olması şaşkınlık uyandırıyor. İtalya turlarında genelde bu köy yok fakat İtalya’ya turla gidecekseniz muhakkak rehberinize bu köyü görmek istediğinizi söyleyin, pişman olmayacaksınız :)

San Gimignano’dan sonra İtalya’nın en ünlü kulesinin olduğu Pisa’yı anlatacağım. Pisa yazımla görüşmek dileğiyle…

Hoşçakalın.

Derya Tekelioğlu

İtalya gezimizde sıra Siena’da. Siena İtalya’nın Toskana bölgesinde bulunan, merkezi Unesco tarafından Dünya Kültür Mirası listesine alınan bir yer. 15. yüzyıldan beri şehrin yapısında hiçbir değişiklik yapılmamış. Toskana bölgesinde kurulan en eski yerleşim yeri. Romulus’un çocukları amcaları Romus’un kendilerini öldürecekleri korkusuyla bir siyah bir beyaz ata binerek kaçıp Siena’ya saklanmışlar. Bu nedenle de şehrin geleneksel rengi siyah ve beyaz.

Şehrin girişinde surlar var. Bu surların kapısı 1975 yılına kadar akşam belirli bir saatte kapanıp sabah açılıyormuş. 14 mahallesi, her mahallenin kendi kilisesi ve vaftizhanesi var. Her mahalle Kampo Meydanı’na çıkıyor. Evlerin kapıları çok büyük ve yüksek, bunun sebebi ise hayvanlarını da bu kapılardan geçirmek istemeleriymiş. Kapıdan girdikten sonra da büyük avluları var.

Bu şehirde Etrux medeniyeti hakim. En iyi maden işleme, ilk bankacılık sisteminin oluştuğu yer de burası. Siena’daki Doumo siyah ve beyaz mermerden yapılmış ve yine büyüleyici yapılardan biri. Siyah ve beyaz rengin kullanılması ise Romulus’un çocuklarının kaçtıkları atların renginden geliyor. Bu kilisenin yapımına başlanırken dünyanın en büyük kilisesi olacak şekilde tasarlanarak başlanmış fakat 1250 yılındaki veba salgınında halkın ve kilise yapımında çalışan işçilerin çoğunun ölümü nedeniyle sadece Meryem Kapısı tamamlanabilmiş. Kilisenin içinde fotoğraf çekmek yasak. Tabi görevliye yakalanmadan çekmek serbest :)

Siena’daki en ünlü etkinlik ise Palio Yarışları. Bu yarışlara 14 mahalleden 10’u katılıyor. Her mahallenin ayrı bayrağı, kirpi, kaplumbağa, salyangoz gibi sembolleri var. Mahallelerin girişlerindeki binaların duvarlarında mahallenin sembolü yer alıyor ve yine mahallenin bayrak renklerini taşıyan lambaları var.

Bu yarışlar her yıl 2 Temmuz ve 16 Ağustos tarihlerinde yapılıyor. Biz  12 Ağustos’da Siena’daydık ve 16 Ağustos’taki yarışlara hazırlıklar başlamıştı. Bu yarışlar Meryem’in yelpazesi olarak nitelendirilen ve yelpaze şeklinde olan Kampo Meydanında yapılıyor. Bu meydanda eskiden ölüm dövüşleri ve çoklu boks maçları yapılıyormuş. Her mahallenin kendi atı ve jokeyiyle katıldığı bu yarışlarda diğer yarışmacının atının gemini çekmek dışında her şey serbest. Yarış toplam 1,5 dakika sürüyor ve meydanı en hızlı dolaşan at ve jokey ve tabi ki mahalle yarışın galibi oluyor. Meydanın çevresindeki binalarda kepenk gibi toplanıp asılmış merdivenler var. Bu merdivenler yarış esnasında açılıyor ve izlemeye gelenler de merdivenlere oturarak yarışı seyredebiliyorlar.

Sokaklarda dolaşırken güzel bir dondurma yiyebilir ya da kahve içebilirsiniz. Kahve satılan kafelerde pek oturan yok. Herkes ayaküstü uğrayıp kahvesini içip çıkıyor. Biz de bir kafede kahve istedik, sadece kahve dediğinizde espresso veriyorlar. Makinede hemen 1 dakika içinde yapılıyor ve bizim Türk kahvesi fincanı büyüklüğünde bir fincanın yarısına kadar kahve koyuyorlar, tadı benim damak tadıma pek hitap etmedi ama sert kahve sevenlere tavsiye edebilirim. Fiyatı ise ortalama 1,5 €, 1 €’yada 2 €’yada bulabilirsiniz.

Siena’nın mahallelerinde gezmek, bozulmamış yapıların tarihi kokusunu hissetmek oldukça güzeldi. Ayrıca kültürlerini kaybetmemiş olmaları, tarihi dokuyu bozmamaları insanı hem etkiliyor hem de özendiriyor.

Siena’dan anlatacaklarım da burada bitiyor. Bir dahaki yazımda İtalya’nın küçük, şirin mi şirin bir köyü olan San Gimignano’yu anlatacağım sizlere. San Gimignano yazımla görüşmek üzere.

Hoşçakalın.

Derya Tekelioğlu

Bu yazımda sizlere İtalya’nın Toskana bölgesinin merkezi olan Floransa’yı anlatacağım. Şehrin nüfusu 500.000 ve bu nüfusun çoğunluğunu orta yaşın üstü oluşturuyor. Genç nüfus daha az. Şehrin ortasından Arno Nehri geçiyor. Floransa, kısa bir dönem İtalya krallığına da başkentlik yapmış. Dante, Galileo, Amerika Vespucci, Makyavelli, Donatello, Pizano, Michel Angelo, Leonardo da Vinci burada doğmuş. 15. yüzyılın ilk yarısında şehir Mecidilerin eline geçmiş ve 5 asır boyu kenti Mecidiler yönetmiş.

Mecidi ailesi Floransa Fiorini bastırıp tüm Avrupa’da kullanılmasını sağlamış. Zaten bankacılık mesleğiyle zenginleşen nüfuzlu bir aileymiş Mecidiler. Ailenin ilk önemli üyesi olan Cosimo, meydandaki büyük saray Palazzo Medici’yi inşa ettirmiş. Sonra yerine geçen oğlu Piero ve torunu Lorenzo çok gösterişli binalar inşa ettirmeye ve dönemin mimar ve heykeltraşlarını maddi bakımdan desteklemeye devam etmişler.

Lorenzo’nun 1469-1492 yılları arasındaki önderliği döneminde Floransa altın çağını yaşamış. Lorenzo aralarında Michel Angelo, Leonardo da Vinci ve Botticelli’nin de bulunduğu sanatçılara verdiği destek ile İtalya yarımadasında Rönesans çağının başlamasını sağlamış. Lorenzo kendisine o kadar büyük bir saygınlık kazandırmış ki Lorenzo il Magnifico yani Muhteşem Lorenzo adıyla anılmaya başlamış.

Lorenzo’nun ölümünden sonra oğlu Piero aynı saygınlığı kazanamamış. Girolamo Savonarola adında muhafazakar bir papazın önderliği altında ayaklanan halk Piero’yu başa geçmesinden iki yıl sonra kentten sınır dışı etmiş. Bu tarihten sonra kent bir süre Savonarola tarafından yönetilmiş. Savonarola Floransa’nın birçok ender sanat eserlerini edep dışı ve günahkar olarak kabul ettiği için adamlarını kapı kapı dolaştırarak birçok değerli sanat eserini toplatıp, kentin ana meydanı Piazza Della Signoria’da büyük bir ateş yaktırarak imha ettirmiş. Ama sonunda Floransa halkı Savonarola’nın zulümüne isyan etmiş. Papa’nın da Savonarola’yı afaroz etmesinin ardından, aynen günahkar olduklarını düşünüp yakarak öldürttüğü birçok insan gibi, Savonarola da önce asılıp sonra da kent meydanında yakılarak öldürülmüş. Floransa tarihinde en önemli ve dikkat çekici ayrıntılar bunlar.

Bu şehre adım attığınızda sanat sizi içine alıyor. Michel Angelo tepesinden şehrin panoramik görüntüsünü muhakkak fotoğraflayın. Bu görüntüde Floransa Duomo’su, Santa Maria Del Fiore Katedrali, Arno Nehri’ni kendi karenizde ölümsüzleştirmiş olacaksınız. Floransa’da pek çok yerde olduğu gibi burada da Michel Angelo’nun Davut Heykelini görebilirsiniz. Bu heykel sanatçının Pietrası ile birlikte en güzel 2 heykelinden biri olarak ve Rönesans heykel sanatının da başyapıtı olarak kabul ediliyor ve Floransa’nın simgesi niteliğinde. Davut Heykeli gerçekten insana çok yakın ölçüleri olan, hiçbir ayrıntısı abartılmamış bir eser. Heykel, erkek form bilgisi esas alınarak disegno sanatsal disiplini ile temellendirilmiş. Bu disipline göre heykel en iyi sanat şekli olarak ortaya konmuş, çünkü ilahi yaratılışı taklit ediyormuş. Michel Angelo bu disipline göre Davut onun çalıştığı mermer bloğun zaten içinde ve onu dışarıya çıkarmak ister gibi çalışmış. Aynen insan ruhunun bedenin derinliklerinde bulunduğuna olan genel inanç gibi. Heykel ilk olarak Palazzo della Signoria’nın tam önündeki Piazza Signoria’ya yerleştirilmiş; başına gelebilecek her türlü zararı engellemek için 1873’te Floransa’daki Akademi Galerisi’ne götürülmüş. Burada ziyaretçilerini hala etkilemekte olan eserin bir replikası 1910’da Piazzo Signoria’ya yerleştirilmiş.

Meydandaki büyük Floransa Duomo’sunun da dışı çok görkemli, yine heykeller heykeller heykeller…Mimari yapısı karşısına geçip saatlerce izlenebilecek kadar güzel. Katedralin hemen karşısında ise vaftizhane var. Bu vaftizhane sekizgen bir yapı. Güney kapısı Andrea Pisano tarafından yapılmış. Kuzey kapısı Lorenzo Ghiberti tarafından yapılmış ve İsa’nın hayatından sahneler bulunuyor. En ünlü kapısı ise yine Ghiberti ve oğulları tarafından yapılan ve 29 yılda tamamlanan, Michel Angelo’nun “Cennetin Kapısı” olarak adlandırdığı ve hiç açılmayacak şekilde yapılan doğu kapısı. Üstünde peygamberlerin hayatının eski ahite göre resmedildiği bu kapının gerçeği altından yapılma ve Uffizi Müzesinde bulunuyor. Bu Duomonun sol tarafından nehre doğru gidilen arada önünde büyük bir domuz heykelinin olduğu “Domuz Pazarı” var. Burada magnetler, takılar vs hediyelikler satılıyor. Eğer bir şey satın almak istiyorsanız saat 20:00’ye kadar almış olun çünkü bu saatte, şehir hala tıklım tıklım doluyken bile tüm tezgahlar kapanıyor. Arno Nehri’nde belirli aralıklarla köprüler var, bu köprülerin en güzeli ise üstünde kuyumcuların yer aldığı Ponte Vecchio. Burası bizim Kapalıçarşı’ya çok benziyor. Nehrin güneş batarkenki görüntüsü çok güzel, gün batımında muhakkak nehir kenarında olup bu manzarayı izleyin.

Ünlü markaların mağazaları da var şehirde. Bu şehirde dolaşırken kaybolmanız mümkün değil, bir şekilde tüm yollardan Arno Nehri’ne çıkabiliyorsunuz. Nehirin devamında sokak aralarına girdiğinizde İtalya’nın hiçbir yerinde rastlayamayacağınız bakkallar var ve fiyatlar da çok uygun.

Mecidi Sarayının da bulunduğu Piazza Signoria her daim dolu, pek çok ünlü eser var bu meydanda. Davut heykeli, Neptün çeşmesi ve  Loggia Dei Lanzi’de de pek çok eser var. Davut heykelinin yanında Zeus heykeli var ve bu heykelin alt kısmına Michel Angelo kendi sevgilisini de resmetmiş. Roma yazımda anlattığım bir hikaye vardı; “Roma’da hiç kadın olmadığından Latin’ler Sabinileri ortak buluşma alanı kararlaştırıp festival adı altında davet etmişler. Sabinilerin tüm erkekleri buluşma yerine geldiğinde karşılarında hiç kimseyi bulamamışlar, çünkü Latin’ler Sabinilerin yaşadığı yere saldırarak tüm bakire kadınlarını çalmışlar ve kendi topraklarına getirmişler.” İşte bu hikayeyi anlatan bir heykel var Loggia Dei Lanzi’de. Görünce gerçekten duygulandırıyor insanı. Romalı’nın kaçırdığı kadının yüzündeki acı, ayaklarına kapanan Sabinili adamın yakarışı Romalılara karşı öfkelendiriyor insanı. Loggia Dei Lanzi’deki dikkat çeken heykellerden biri de Herkül’ün Medusa’nın başını kesip elinde havaya kaldırdığı sahneyi anlatan heykel.

Yine bu meydandan nehre doğru giden arada pek çok karikatürist, pandomim sanatçısı, makyajlı canlı heykeller var. Gitar çalanlar, şarkı söyleyenler ve tabi ki onları izleyenler. Yemek yiyebileceğiniz de pek çok yer var. Floransa’nın ünlü “bifteka fiorentina”sından da tatmanızı tavsiye ederim. Meydandaki atın üzerinde Mecidi olan heykelin arka tarafında bifteka fiorentinayı çok güzel yapan Lorenzaccio adında bir restoran var. 500 gr.ının fiyatı 28 €. İsterseniz daha az ve daha uygun fiyata da seçim yapabilirsiniz. Bifteka fiorentina büyük baş hayvanın sırt kısmından alınan kalın bir etle yapılıyormuş. Et önce tuzda daha sonra mangalda pişiriliyormuş.

Floransa sanat ve sanatçıların beşiği, yazımın başında da ifade ettiğim gibi pek çok sanatçının doğum yeri. Rönesans’ın burada başlamış olması özellikle de şehri gördükten sonra hiç şaşırtmıyor insanı. Floransa’dan sizlere özetle anlatabileceklerim bu kadar.  Siena yazımla yeniden görüşmek üzere…

Hoşçakalın.

Derya Tekelioğlu

Bu yazımda sizlere İtalya’nın çok şirin bir komünü olan Orvieto’yu anlatacağım. Orvieto, volkanik kayaların üstüne kurulmuş bir yerleşim merkezi ve nüfusu yaklaşık 12.000 kişi. Teleferikle Şahin Tepesi’ne çıkılıyor, buradan da isterseniz yürüyerek, isterseniz de çok dolu bir dolmuşla :) merkeze ulaşılabiliyor.

Sokakları şirin mi şirin bu beldede gezmek insana baharı yaşatıyor ve gezerken vakit nasıl geçiyor anlaşılmıyor. Dar sokakları, sokaklarda kafe ve restorantların masaları, pencerelerde rengarenk çiçekler, sanki komşunuz, sanki sizin mahalleniz gibi sarmalıyor. Bu sokaklar seramikler, toprak kaplar, tahta oyma oyuncaklar, demirden yapılmış hediyelikler, el ürünleri satan hediyelik eşya mağazalarıyla dolu. Şarap ve makarna satan pek çok mağaza da var, alacağınız şarabın tadına da bakabiliyorsunuz. 3 şişesi 8 €, 15 €, 30 € gibi hem bütçenize hem de damak tadınıza uygun şarabı bulabilirsiniz bu mağazalarda. Çok da güzel, taşınabilir ve muhafazalı kutuları içinde satışa sunuluyorlar.

Orvieto İtalya’nın yavaş şehir kapsamında olan bir yerleşim yeri. Yaşanılır şehirler yaratmak fikrinden yola çıkan “Yavaş Şehir” akımı, küçük kentlerin geleneksel yapılarını,  sıkı kurallarla korumaları gerektiğini savunuyor. Bugün dünyada sayıları 121’e yükselmiş. Amaç; modern ile geleneksel arasında, kaliteli yaşamı destekleyen bir denge oluşturabilmek. Yavaş şehirli olabilmenin en önemli kuralları gürültü kirliliğini ve trafiği kesmek, yeşil alanları, yaya bölgelerini artırmak, yerel üretim yapan çiftçilerle bu ürünleri satan dükkan ve lokantaları desteklemek, yerel  sanatı ve zanaatı korumak. Bu küçük şehirlerde, süpermarket ya da McDonald’s aramayın zira bulamazsınız.

Hiristiyanlığın ilk dönemlerine ait kiliseler, şehir altı mağaraları, konak ve saraylar var Orvieto’da. Küçük bir yer ama görülecek oldukça  çok şey var. En görülesi yeri ise San Domenico Kilisesi.

San Domenico Kilisesi: Yapımına 1290’da başlanılan bu kilise dünyanın en önemli Ortaçağ miraslarından biri olarak kabul ediliyor ve siyah beyaz mermerlerle gotik ve barok sanatın en güzel örneklerinden. Mimar Alfredo di Cambio tasarımını hazırlamış, sonra da ünlü 14. yüzyıl mimarı Lorenzo Maitanı tarafından çok sayıda heykel eklenmiş ve ön cephesi beyaz travertin ve yeşilimsi siyah bazalt taşları ile çok süslü olarak tasarlanıp yapılmış. İtalya’daki yaygın kilise anlayışına uygun olarak buranın da dışı oldukça görkemli, içi ise bir o kadar sade.

Ön cephedeki işlemelerde beni en çok etkileyen ölüm ve yeniden diriliş sahnelerinin olduğu işlemelerdi. Bir tarafta Allah ve İsa’ya inanların ölümü, tabutlarından normal bir görünüşle çıkışları varken diğer tarafta inanmayanların şeytani şekillerde dirilişi resmedilmiş.

Kilisenin içindeki en güzel eser ise Michel Angelo’nun Pietra’sına kendini ve Maria Magdelena’yı eklediği heykel. Bu heykelde de yine Meryem’in kucağında İsa, İsa’nın ayağını tutan Maria Magdelena ve sağ tarafında da
elinde malzemeleriyle Michel Angelo’nun kendisi var ve dehanın yüzündeki ve gözlerindeki hüzün içinizi burkacak kadar gerçek duruyor.

İtalya’ya gidecekseniz ve gotik şeyler ilginizi çekiyorsa ve hatta Ortaçağ’a yolculuk yapmak istiyorsanız, muhakkak Orvieto’ya gelin ve de bu kiliseyi seyretmeye bırakın kendinizi…

Orviato’dan anlatacaklarım bu kadar. Floransa yazımla yeniden görüşmek dileğiyle…

Hoşçakalın.

Derya Tekelioğlu

Roma’nın kuruluşunu çok uzatmadan  klasik efsanesiyle sizlere anlatmak istiyorum.

Efsaneye göre Roma MÖ 753 tarihinde Truva prensi Aeneas’ın torunları olan Remus ve Romulus tarafından kurulmuş. Alba Longa’nın Latin kralı Numitor, gaddar kardeşi Amulius tarafından tahtından edilmiş. Numitor’un kızı Rhea Silvia, Mars tarafından tecavüze uğramış bir Vesta bakiresiymiş ve Remus ve Romulus’ü doğurmuş. Bu da ikizlerin yarı tanrı olduğuna inanılmasına yol açmış. İkizlerin tahtı elinden almasından korkan yeni kral, Remus ve Romulus’ün boğulmalarını emretmiş. Bunun üzerine anneleri ikizleri bir sepete koyarak Tiber nehrine bırakmış. Nehrin bataklık bir kısmına takılan sepetteki ikizleri bir dişi kurt bulmuş ve emzirmiş. Bu nedenle İtalya’nın özellikle de Roma’nın her yerinde ikiz bebekleri emziren kurt figürleri var. İkizler yeterince büyüdüklerinde Alba Longa tahtını Numitor’a geri vermişler ve Capitoline Tepesi’nde şimdiki Roma’yı kurmuşlar. Ancak şehrin hükümdarının kim olacağı ile ilgili çıkan bir tartışmada Romülüs kardeşi Remus’u öldürmüş ve böylece de şehir Romulus’ün adıyla anılmaya başlanmış. Yine efsaneye göre şehirde hiç kadın olmadığından Latin’ler Sabinileri ortak buluşma alanı kararlaştırıp festival adı altında davet etmişler. Sabinilerin tüm erkekleri buluşma yerine geldiğinde karşılarında hiç kimseyi bulamamışlar, çünkü Latin’ler Sabinilerin yaşadığı yere saldırarak tüm bakire kadınlarını çalmışlar ve kendi topraklarına getirmişler. Üremeleri ve çoğalmaları da ihanetle gerçekleşmiş. Roma’nın ilk kuruluş hikayesi bu şekilde.

Sonrasında 7 kraliyet medeniyet gelmiş. MÖ 56 yılında Agustus (mutlak güç) Sezar Roma’yı en zengin haline getirmiş. Asya ve Afrika’yı topraklarına katmış. 7. Kleopatra (Roma tarihinde 9 Kleopatra var) ile evlenmiş ve 2 çocuğu olmuş. Sezar’dan sonra tahta yeğeni Marcus Antonyus geçmiş ve o da Kleopatra’ya aşık olmuş. Bu durum Merkez Roma’nın hoşuna gitmediği için öldürülmüş ve Kleopatra da bunun üzerine intihar edip ölmüş.

54-68 yılları arasında imparatorluğu Nero yönetmiş. Nero, Lucius Domitius Ahenobarbus adıyla 15 Aralık 37 tarihinde doğmuş. Babası, İmparator Tiberius tarafından vatana ihanet, zina ve ensest ile suçlanmış. Babası, 39 yılında Lucius yani Nero 2 yaşındayken ödem sonucu ölmüş. Annesi Agrippina da 3. kocası olan İmparator Claudius ile evlenmiş. İmparator Claudius 50 yılında politik olarak yardımcı olacağını da düşünerek Lucius’u resmi olarak evlat edinip ismini de Nero Claudius Caesar Drusu olarak değiştirmiş. Nero’da böylece üvey kardeşi Britannicus’dan büyük olduğu için tahtın varisi haline gelmiş. Annesi Aggiprina 54 yılında İmparator Claudius’u öldürmüş ve tabi Nero tahta geçmiş.

Nero sanatı seviyormuş, özellikle tiyatro oyunlarına ve sahneye de çok düşkünmüş. Bu nedenle de sık sık halkın önüne çıkıyormuş ve narsist olarak adlandırılıyormuş. Büyük Roma yangınını kimi tarihçilere gör Nero’nun adamları ondan aldığı emir doğrultusunda başlatmış ve Nero’da bu olayı Lir çalarak kutlamış, kimi kaynaklara göre de sadece ocaktan çıkan bir kıvılcım neden olmuş bu yangına. Nero 15 yıl imparatorluğun başında yer almış, son dönemlerinde ise akli dengesi bozulmuş ve bu dönemde o da annesini öldürtmüş.

Özet olarak Antik Roma MÖ 9. yüzyılda İtalya Yarımadası’nda kurulan Roma şehir devletinden doğarak tüm Akdeniz’i çevreleyen muazzam bir imparatorluk haline gelmiş. MÖ 5. yüzyıldan itibaren iç iktidarsızlıklar ve özellikle de göçebe toplulukların akınlarıyla yıpranmaya başlamış. Bu etkiler sonucunda Hispanya, Galya ve İtalya’yı içine alan Batı İmparatorluğu 5. yüzyılda bağımsız krallıklara bölünmüş. İmparatorluğun batı kesiminin dağılması da tarihçiler tarafından Antik Çağlar’ın sonu, Orta Çağın başlangıcı olarak kabul ediliyor. İstanbul’dan yönetilen Doğu İmparatorluğu ise 1453 yılına kadar varlığını sürdürmüştür.

Roma tarihinde pek çok imparator, pek çok savaş var. Ben sizleri sıkmamak adına kuruluşunu ve Roma’nın olmazsa olmazı İmparator Nero’yu biraz detaylı anlatmaya çalıştım.

Roma cinayetlere, komplolara, şaheserlere, efsanelere tanıklık etmiş bir imparatorluk. Adım attığınız anda geçmiş çağlara götüren, tüm eserleriyle capcanlı, sizi beklentilerinizin çok daha ötesinde etkileyecek bir şehir. Tam görülecek şeyler bitmiştir artık herhalde dediğinizde yine yeni yeniden bir eserle karşılaşıyorsunuz. Bu şehirde yürümekten yorulacak ama yine de devam etmek isteyeceksiniz. Parmaklarınız deklanşöre basmaktan uyuşacak ama yine de her ayrıntıyı fotoğraflamak isteyeceksiniz.

Napoli ile karşılaştırıldığında güvenli bir yer, kültür, akıp giden yaşam insana Napoli’den başka bir ülkede gibi hissettiriyor kendini. Sokaklar dar, hem tur otobüslerinin hem de şehir içi otobüslerin her yere girmesi mümkün değil, tarihi dokuyu bozmaması, eserlere zarar verilmemesi nedeniyle izin verilmiyor. Şehirde 350 çeşme 358 kilise var. Öğleden sonra olduğunda insanlar şık bir şekilde giyinerek restoranlarda, barlarda, caddelerde boy göstermeye başlıyorlar.

Uygun fiyatlı mükemmel pizzalar yemek istiyorsanız Lievito & Farina’ya muhakkak uğrayın. Adresi Piazza della Cancelleria, 86-87. Burası Vatikan’a 10-15 dk uzaklıkta, özellikle mozeralla buffalolu pizzasını muhakkak deneyin. Tüm gün Roma’yı gezmekten yorgun düşeceğiniz için Farina’da hem güzel yemek yiyip hem de buz gibi bir birayla yorgunluğunuzu giderebilirsiniz. Pizzalar 7-8 €, 1 litrelik bira 10 € yani İtalya için oldukça uygun fiyatlar. Yine Druıd’s Rock kafede de aperatif bir şeyler yiyip içkinizi içebilirsiniz. Burda da Italian bottled bira 66 cc 4,5 €, Erdinger wheat bira 50 cc 4,5 €, mojito ve long island ice tea gibi kokteyller 8 €.

Biz Roma’da Shereton’da kaldık, 4 yıldızlı bir otel, oldukça konforlu. Otel, merkezi olarak geçiyor ama şehir merkezine yürüyerek 30-40 dk mesafede ama güzel bir imkan olarak şehir merkezine servisi var. Çıkarken resepsiyondan bilet almanız gerekiyor, fiyatı kişi başı 3 €, dönerken de belirli bir yerden alıyor servis, dönerken tekrar ücret ödemiyorsunuz.

Bu genel bilgilerden sonra artık Roma turumuza başlayabiliriz.

Piazza Del Popolo: Burası bence Roma’daki en güzel meydan, ismi Halk Meydanı anlamına geliyor aslında fakat adını meydanın kuzeydoğu köşesindeki Popolo Kilise’sinden almış. Kuzey kapısı antik Roma surlarından oluşuyor. Demiryolu yapılana kadar Roma’ya giren herkes ilk burayla karşılaşırmış ve uzun yıllar idam cezaları burada gerçekleştirilmiş. Güney kısmında da sağlı sollu duvarlar var ve duvarların üstünde de insan başlı aslan heykelleri var. Roma’daki tüm meydanlarda olduğu gibi burada da Mısır’dan getirilen bir dikilitaş var.

Monumento a Vittorio Emanuele II ve Piazza Venezia: Roma’ya geldiğimizde otobüsten indiğimiz ve ilk gördüğümüz Roma’nın en merkezi meydanı Venedik Meydanıydı, Roma’da beni en fazla etkileyen yer de burası oldu. Tüm şehri gezdikten sonra da fikrim değişmedi. Başınızı gökyüzüne çevirdiğinizde sanki tepedeki tanrıça Victoria’nın atları kanatlanıp uçacak gibiler. Hem antik roma eserlerine yakın hem de Vatikan’a. Pek çok şehir içi otobüs bu meydandan geçiyor ve Meçhul Asker anıtı da burada. Birleşmiş İtalya’nın ilk kralı olan Victor Emanuele’i onore etmek adına 1895 yılında Giuseppe Sacconi tarafından tasarlanmış ve saf beyaz mermerden yapılmış. 1. Dünya Savaşı’nda ölen meçhul 11 askerin mezarı buraya konulmuş ve bu nedenle de Meçhul Asker anıtı yapılmış. Bu anıtın hemen arkasında Victor Emanuele’in sarayı bulunuyor.

Spagna Meydanı:  İspanyol meydanı olarak da geçen bu meydan, İspanyol Elçiliğini barındırıyor. Dünyaca meşhur markaların bulunduğu Via Condotti Caddesi ve tabi ki İspanyol Merdivenleri de burada.

İspanyol Merdivenleri: 16. yüzyılda Trinita dei Monti kilisesi ile meydanı birleştirmek için yapılmış olan bu merdivenler açıkçası bana çok enteresan gelmedi. Biz gittiğimizde gerçekten büyük bir kalabalık vardı. Hediyelik eşya satıcıları bu merdivenleri özellikler yaz aylarında dolduruyorlarmış. Tam 137 basamak var ve bir söylentiye göre de merdivenlerin dizilimi Flamenko adımlarına göre yapılmış.

Kolezyum (Colosseum): Bu yapı Roma İmparatorluğu’nun sembolü olacak kadar ihtişamlı. Yapımı MÖ 72 yılında komutan Vespasianus tarafından başlatılmış ve MS 80 yılında Titus döneminde sona ermiş. 80 adet kemer ve 3 kat bulunuyor. 1. kat kral ve senatörler için, 2. kat soylular ve 3. kat da halk için yapılmış. İmparatorlar burada Roma halkını eğlendirmek için ve biraz da kendi eğlenceleri için gladyatör dövüşleri düzenlermiş. Bunlardan başka pek çok halk gösterileri, taklit deniz savaşları, hayvan avcılığı, infazlar, meşhur savaşların yeniden canlandırılması, klasik mitolojiye dayanan dramalar da olurmuş. Daha sonra barınma yeri, iş dükkânları, dini kışlalar, istiham, taş ocağı, Hıristiyan türbesi olarak çeşitli amaçlarla kullanılmış. 50.000 insan ve 5.000 hayvan kapasiteli bir arena. 2007 yılında Dünyanın Yeni Yedi Harikası’ndan biri olarak seçildi.

Aşk Çeşmesi: Asıl adı Fontana di Trevi. Fontana çeşme anlamına geliyor ve Trevi de özel isim. Binalarının yanına çeşme yapılmasına izin veren ailenin soy adı. Yani aslında hiçbir dilde karşılığı Aşk Çeşmesi değil.  Trevi Çeşmesi isimli bu meşhur çeşme, Roma’nın en büyük çeşmesi. Bu çeşme heykellerle kaplı. Çeşmeye para atanların dileklerinin gerçek olduğu ve bir de Roma’ya tekrar gelecekleri inanışı var. Bu çeşmeden her gün 3.000 € toplanıyormuş ve bu para da Roma’da ihtiyacı olan kişiler için kullanılıyormuş (tabi hırsızlardan arta kalan kısmı). Çeşme gece ışıklandırılıyor. Havuzun üstündeki kabartmalarda, bu havuzun yapılışıyla ilgili bir hikayeyi anlatıyormuş. Bu hikaye de  Roma’lı askerlerin susuz kaldıkları bir anda güzel bir kızın meydana çıkıp onlara su bulmaları için kazmaları gereken yeri göstermesiyle ilgiliymiş.

Panteon: Tanrıların tapınağı anlamına gelen Panteon, Marcus Agrippa tarafından bütün tanrılara ithaf edilerek yapılmış. İmparator Hadrian tarafından MS 126 yılında yeniden inşa edilmiş. Yuvarlak bir bina olan Panteon’un eni ve yüksekliği birbirine eşitmiş. 43 metre yüksekliğinde bir kubbesi var. Ünlü ressam Rafaello ve birçok ünlü papanın mezarları da buradaymış.

Santa Maria Maggiore Kilisesi: Roma’daki en büyük kiliselerden birisi ve çok güzel altın işlemeleri var. Efsaneye göre, Papa Liberius 352 yılında rüyasında Meryem’in kendisine karı gördüğü yere kilise inşa etmesini söylediğini görmüş ve ertesi sabah 5 Ağustos günü yaz sıcağında kar yağmış. Böylelikle kilisenin inşaasına başlanmış. Tavandaki altın yaldızların Amerika’dan getirilen ilk altınlarla yapıldığı düşünülüyormuş.

Navona Meydanı (Piazza di Navona): Oval ve büyük bir meydan Navona. Roma’nın en canlı ve kalabalık meydanlarından olan Novano 2000 yıllık bir yerleşim bölgesiymiş. Rönesans dönemi boyunca burada meydanı süslemekle görevlendirilmiş sanatçılar yaşamış.
Bu meydandaki Fontane di Fiumi (Dört Nehir) çeşmesi mimar Bernini’nin bir eseri ve dünyanın dört büyük ırmağını (Nil, Rio de la Plata, Ganj, Tuna) temsil ediyormuş.

Vatikan: Papalık kurumuna ev sahipliği yapan Vatikan’ın kökeni İsa’nın havarilerinden Petrus’’a dayandırılıyor. Hristiyanlık inancına göre Petrus Roma İmparatoru Nero tarafında MS 64 yılındaki Büyük Roma yangınından sorumlu tutularak çarmıha gerilerek öldürülmüş. Petrus’un İsa adına kilise kurumunu başlattığı ve ilk olarak piskoposluk rolünü oynadığına ve böylece Papalık kurumunun temelini attığına inanılıyormuş. Papalık Orta Çağ boyunca sadece Katolik kilisesini dinsel bakımdan yönetmekle kalmamış, ordu oluşturup, savaş yapıp, barış antlaşmaları imzalıyormuş. Papalık bir devlet olarak 1870 yılına kadar varlığını sürdürmüş. O tarihte Savoya Hanedanının İtalya’yı tek bir bayrak altında toplaması sonucu işlevini kaybetmiş. 1929 yılında Papalık İtalya’yla Lateran Antlaşmasını imzalayarak Vatikan’ı kurmuş. Bu tarihten sonra Vatikan şekil değiştirmekle birlikte Papalık’ın bir devamı olarak bağımsız bir devlet halinde varlığını devam ettirmektedir.

Yerel yönetim papanın seçtiği bir valiye verilmiş. Devletin geliri, yeryüzündeki bütün Katoliklerin bağışlarıyla İtalya Devleti’nin yardımından oluşuyor. Vatikan’ın en yüksek yönetim organı Kardinaller Meclisi. 70 üyeli bu meclis kendi üyeleri arasından papayı seçiyor. Üyeler bu meclise seçildiler mi ömür boyu üye kalıyorlar. Yeni seçilen papa kendi adını kullanamıyormuş, ona ruhanî bir papa adı veriliyormuş. Vatikan’da Osservatore Romana adlı günlük bir gazete, Osservatore della Domenica adlı haftalık bir dergi yayımlanıyormuş.

Hepinizin bildiği gibi Papa II. John Paul, 13 Mayıs 1981’de Mehmet Ali Ağca tarafından Browning marka 9 mm otomatik tabanca ile ateşlenen 3 mermi ile elinden ve karnından vurulmuştur. Saldırı sırasında II. John Paul, Vatikan’ın San Pietro Meydanı’nda 10 bini aşkın izleyicisini üstü açık arabası ile selamlamaktaydı. Tetikçi Ağca hemen olay yerinde yakalandı; II. John Paul 3 km ötedeki Gemelli Hastanesi’nde 5,5 saat süren bir ameliyata alındı. Yoğun kan kaybına rağmen II. John Paul ameliyattan başarı ile çıktı. Vurulmasından 4 gün sonra Ağca’yı affettiğini bildiren II. Jean Paul, Ağca’yı 27 Aralık 1983′te bizzat İtalyan cezaevinde ziyaret etti.

Papa XVI. Benedictus’un kendisinden önce gelen Papa II. Jean Paul’e göre İslam dinine ve Müslümanlara karşı daha katı bir yaklaşımı savunduğu düşünülmekte. II. Jean Paul Hristiyanlarla Müslümanlar arasında diyalog kurulmasına önem vermiş fakat XVI. Benedictus diyalogdan ziyade Müslümanlara karşı dinsel bir tartışma açma eğilimi göstermekte.

Papa seçilmeden önce Kardinal Ratzinger Türkiye’nin Avrupa Birliği üyeliğine olumsuz baktığını açıkça ifade etmişti. AB’nin bir medeniyet olduğunu ve Türkiye’nin bu medeniyete ait olmadığını savunuyordu. 12 Eylül 2006 tarihinde Almanya’nın Regensburg Üniversitesi’nde, 14. yy Bizans İmparatoru II. Manuel Paleolog’un bir Müslüman alimi ile konuşmalarında söylediği sözlere dayanarak, cihad kavramı ve İslamiyet’in getirdiği yenilikler konularında dile getirdiği imalı görüşler uluslararası tepki toplamıştır.

Kendi başına özerk bir ülke olan Vatikan’ın bayrağı, ordusu, parası, özel radyo istasyonu var. 200 kişilik Vatikan ordusunda gönüllü İsviçre’li muhafızlar görev almakta. Askerlerin silah ve kıyafetleri XV. yüzyıldaki gibi.

Bilim insanlarının girişine 1881’den bu yana zaman zaman izin verilse de kamuoyuna hiç açılmayan Vatikan gizli arşivlerinin bir bölümü ilk kez 2010 yılında gün ışığına çıktı. Vatikan’ın gizli arşivlerinde yer alan ve kiminin tarihi 1000 yıl geriye giden tomarlar, parşömenler ve deri kaplı ciltlerin yüksek kaliteli kopyaları kitaplaştırılmış. Kitapta yer alan 105 belgenin 19’u daha önce kamuoyuna hiç açıklanmamış olayları içeriyormuş. Bunlardan en dikkat çekici olanı ise Büyük Moğol imparatoru Cengiz Han’ın torunu Güyük Han’ın, Papa 4. Innocent’a yazdığı 1246 tarihli mektup. Güyük Han, Papa’nın bağlı krallarla Orta Asya’ya gelip bağlılığını bildirmesini istiyor. Güyük Han davete icap edilmemesi halinde “düşmanımız olacaksınız” uyarısında bulunuyormuş. Mektuplardan biri de, Kanadalı Ojibwe Kızılderililerinin Papa 13. Leo’ya yazdıkları mektup. 1887’nin Mayıs ayında, tarihi “çimenlerin çok olduğu, çiçeklerin açtığı ay” olarak düşülen mektupta, “Dua’nın Büyük Şefi’ne (Papa) bize bir “dua şefi” (piskopos) tayin ettiği için teşekkürlerimizi sunarız” deniyormuş. Kitap Roma Katolik Kilisesi’nin bilim dünyası ve sanata karşı hasmane tutumunu da belgeliyor. Galileo, Erasmus, Voltaire ve Mozart’la yapılan yazışmalar bunu gösteriyormuş. 1550 tarihli bir mektupta ise Rönesans döneminin ünlü ressam ve mimarı Michel Angelo, Papalık’tan 3 ay geciken ücretini talep ediyormuş. Başka bir mektupta İngiliz din adamları, Papa 7. Clement’ten Kral 8. Henry’nin Aragonlu Catherine’le evliliğini iptal etmesini talep ediyormuş. Papa’nın bu talebi reddetmesi sonrası 8. Henry Anglikan Kilisesi’ni kurarak Vatikan’dan ayrılmış. Belgeler arasında Hitler’e başbakanlığa seçilmesi sonrası Papa 11. Pius’dan yazılan 1934 tarihli bir mektup da bulunuyormuş.

Tüm bu tarihi ve siyasi bilgiler bir yana Vatikan muhteşem bir yer. Sürekli kalabalık, sürekli bir turist akını var. Vatikan sokağına girdiğinizde okumuşsanız şayet Dan Brown’un kitabının sayfalarında dolaşıyormuş gibi hissediyorsunuz. Kafanızda gizem, şifreler, semboller, komplo teorileri canlanıyor. Dilerseniz Vatikan Kulesine çıkabilirsiniz tabi kan ter içinde kalmayı göze alıyorsanız. Bu kule Michel Angelo tarafından yapılmış. Merdivenler 600+ basamak ve alan yukarıya çıktıkça daralıyor. 322 merdivenlik kısmına 6 € ek ücret ödeyerek asansörle de çıkabilirsiniz. Tepeye çıktığınızda ise sizi panaromik bir Roma görüntüsü bekliyor. Yani yorgunluğunuza değiyor.

St Pietro Manastırı da burada. Hristiyan tarihinin en şaşalı manastırlarından biri. Dünyanın en büyük ve en meşhur kilisesi tabi ki. İnşaatı yaklaşık 125 yıl sürmüş ve 1641 yılında tamamlanmış. Önünde elips şeklinde bir Bernini eseri, ortasında da bir obeliks (dikilitaş), etrafında kolonlar üzerinde aziz heykelleri (284 adet) var. Bu heykellerin yanında, bronz dört at heykeli var. Bu heykel, 1204 yılındaki İstanbul’da Haçlı istilası sırasında çalınarak buraya getirilmiş. Binanın hemen önünde, iki büyük aziz heykeli var. Bunlardan bir tanesi Tarsuslu Aziz heykeli, elinde iki anahtar var, biri cennetin diğeri cehennemin anahtarını simgeliyormuş.

Meydanın sonunda, merdivenlerle katedrale giriliyor. Hatırlamadan geçmeyeyim, eğer katedrale girmek istiyorsanız kolsuz tshirt ya da gömlek veya şortla giremiyorsunuz. Girişte kıyafet kontrolü yapılıyor ve kısa kollu tshirt ya da gömlek ve diz altı bir pantolon ya da etek giymeniz gerekiyor. İsterseniz yanınızda bir hırka ya da şal bulundurun isterseniz uygun kıyafetlerle gelip ziyaret edin. Manastıra girdiğinizde sağda Michel Angelo’nun ünlü eseri Pietra bulunuyor. Meryem, kucağında ölmüş İsa’yı taşıyor ve İsa’nın eline bakışı mükemmel bir şekilde işlenmiş. Michel Angelo’nun düşmanları bile, bu eserdeki teknik mükemmelliği kabul etseler de, her şeye rağmen, “annenin oğuldan daha genç olması doğal değildir” eleştirisinde bulunmuşlar. Sanatçı da, bu eleştirilere “güzellik ve adalet, hiç bir zaman yaşlanmaz” diyerek karşılık vermiş. Geçen yıllarda, bir deli heykele boya atmaya çalışmış ve bu olayın üzerine heykelin önünü cam blokla kapatmışlar. Bu heykelin taklitlerini İtalya’daki diğer kiliselerde de görebilirsiniz.

Vatikan Müzesi: Her tarafı altınlarla kaplı, Hristiyanlık tarihine ait bir çok eserin bulunduğu bir müze burası. Girişte, dedektörlerle arama yapıyorlar. Giriş tabi ki ücretli ve bazı günler  10, bazı günler 14 €. Girişten sonra, Mısır medeniyetine ait eserlerin bulunduğu bölüm var. İki tane de mumya var. Sonra Roma İmparatorluğu dönemine birçok heykel, duvar halıları, resimler ve çağdaş sanat eserleri de var. ‘Capella Sistina’ şapeli denen bir bölüm var. Bu bölüm 1508-1512 yılları arasında, Michel Angelo tarafından yapılan, rönesans dönemi resimlerinin bulunduğu bir yer. Papa II Julius Vatikan’da Sistina Capellası içinde resimler yaptırmak istemiş. Bu iş, Michel Angelo’ya verilmiş. Fresko tekniğini çok iyi bilmediğini düşünen, fakat yine de teklifi kabul eden sanatçı, önceden hazırlanmış olan 30 metrelik iskelenin tepesinde, dört yıl boyunca ve yatarak çalışmış ve 1512 de freskoyu bitirmiş. 48-13 metrelik tavanı, toplam 524 metre kare ölçülerinde bir yeri fresklerle doldurmuş. 343 insan yüzü ve figürü de tek başına çizmiş. Hastalanmış ve boynu yamulmuş olarak iskeleden inmiş. Freskte, ışığın karanlıktan ayrılması, güneş ve ayın yaratılması, suyun kuraklıktan ayrılması, Adem’in yaratılması, Havva’nın yaratılması, Nuh ve tufan sahneleri yer alıyor. Ademin yaratılması sahnesinde, yaratıcı (tanrı) uçarak, elbiseleri şiddetle dalgalanan bir melek korosu ile birlikte yaklaşıyor. Yaratma parmak ucunun dokunması ile oluyor. Dağ yamacında yatan adam, Michel Angelo’nun en büyük buluşlarından biri. Kendisi, burada gizli bir kuvvetle, zavallılığı birleştirmiş. İnsan, bu yatan adamın, kendi kendine kalkamayacağını biliyor. Uzanan elin, cansız parmaklarında her şey söylenmiş olup, ancak başını döndürebilmiştir. Bununla beraber, hareketsiz vücutta büyük bir kuvvet ve hareket kabiliyeti saklıdır. Yukarı çekilmiş bacak ve kalçaların döndürülmesi, bunu ifade ediyor. Gövde tam cepheden, alt kısımlar profilden gösterilmiş. Burada, Adem’in yani yaratılanan yüzünde öyle bir masumiyet çizilidir, Michel Angelo, bu masumiyeti; şöyle ifade eder, “yaradan, yarattığı canlıya, hiç bir kötülük vermez, bu yüzden yarattığı anda çok masumdur, insan ancak yaratıldıktan sonra kötülük ile tanışmıştır”. Bu yüzden, Adem’in yüzünde, muhteşem bir masumiyet ifadesi var. Ayrıca, resimlerde hep çıplaklığı tercih etmiş. Bunun sebebi olarak ise, gerek insan vücudunun muhteşemliğini görüntülemek, ortaya koymak ve gerekse yaratılış esnasındaki çıplaklığı ortaya çıkarmak içinmiş. Şapelde, mihrap duvarında, fresk olarak, mahşer sahnesi tasvir edilmiş. Tavanın kenarında, peygamberler arasında kadın figürleri olarak beş sibil (Eski çağda geleceği haber veren kadınlara verilen isim) yerleştirilmiş. Bunlardan, Delf sibili, en çok dikkat çeken.

Sant Angelo Köprüsü ve Kalesi: Köprü, Bernini’nin heykelleri ile nefes kesici görünüyor. Kale, öncelikle Vatikan’ın savunması için yapılmışsa da sonradan Bernininin stüdyosu olarak bile kullanılmış. Kale ile St.Piyer arasında, gizli yol ve geçitler olduğu söyleniyor. Papanın güvenliği için bu düzen kurulmuş. Kale silindirim bir yapıda. İlk zamanlar, Roma İmparatoru Hadrian ve ailesinin mozolesi olarak yaptırılmış. Daha sonra, MS 4. yy civarında, uzun yıllar kale ve bir süre de hapishane olarak kullanılmış. Roma’yı büyük ölçüde etkileyen veba salgını sırasında, zamanın Papası tarafından, veba salgınının bitmesi için ayin yapılırken, kalenin tepesine bir melek indiği ve bunun Papa tarafından görüldüğü rivayet ediliyormuş. Bunun üzerine, Roma şehrindeki veba salgını son bulmuş. Bunu ifade etmek üzere, Rafael tarafından yapılan bir melek heykeli kalenin üstüne konulmuş ve çok uzaklardan görülebiliyor.

Başka bir yazıda daha görüşmek üzere,

Derya Tekelioğlu

Şu anda Napoli’nin nüfusu 1.500.000. İtalya’nın Campania Bölgesi’nin başkenti. Napoli’ye geldiğimizde ilk önce Posilipo tepesinden şehrin panaromik görüntüsünü izledik. Buradan Vezuv Yanardağı, Capri Adası, tüm şehri ve tabi ki limanı fotoğraflama imkanı bulabildik.

Şehirde insanlar isyankar ve kendilerini  ülkenin ötekileri gibi hissediyorlar. Avrupa’da kokainin en çok kullanıldığı şehir. Her gün 6.000 aile güne işsiz başlıyor. Ülkenin kuzeyinin çalışıp onlara bakmalarını bekliyorlar. Çoğunlukla ayrı bir ülke olmak istiyorlar. Sıklıkla kuzeyi boykot etmek için çöp toplamama grevleri yapılıyormuş ki bizim gezimiz sırasında da çöple dolu olan çok yer vardı. Hırsızlık, kap kaççılık hat safhada olduğundan bu şehirde gezerken azami dikkatli olmanız gerekiyor. Şehrin dili, kültürü, hayata bakışı İtalya’nın diğer şehirlerinden farklı, Napoliten lehçesi ile konuşmak konusunda inatçılar.

Napoli pizzanın ortaya çıktığı şehir. Kral 1. Umberto’nun eşi Margarita için özel bir yemek yapmak istemişler ve ortaya kraliçenin adını taşıyan domatesli, mozarellalı ve fesleğenli Margarita pizzası çıkmış (iyi ki de çıkmış :)).

Bu şehre gelmişseniz limon çello ve portakal çellolarını muhakkak deneyin, içindeki turunça göre aromalanmış güzel bir içecek.

Futbol bu şehir için hayati önem taşıyor. Maradona efsanesini canlı canlı yaşadılar, futbolda kazandırdıkları bu halk için onurlarının kurtuluşu oldu. Liman şehri olduğu için deniz yoluyla kaçakçılığın da yapıldığı bir yer. İnsanlar vergi ödemiyor, sigorta primlerini ödemiyor ve devletten kendilerine bakmalarını bekliyorlarmış. Arabaları bozulduğunda ya da kaza yaptıklarında tamirat işleriyle uğraşmıyorlar. Araba kullanılmayacak hale geldiğinde de araba mezarlığına bırakıyorlarmış ve
Avrupa’nın en büyük araba mezarlığı da Napoli’de.

Napoli’ye bağlı Capodimonte’de seramik işçiliği yapılıyor. Kuş ve çiçek motifleriyle işlenen seramikler dünya pazarında yerini buluyor.

Napoli sokaklarında gezen ve Türkiye’de yaşayan herkes Türkiye’yi hatırlıyor bu sokaklarda.
Balkonlarda iplere asılmış kurumayı bekleyen çamaşırlar, iç içe geçmiş apartmanlar, köhne binalar…

Sahil şeridinde 5 yıldızlı çok güzel oteller var ve sahil çok kalabalık. Kumda yer bulamayan insanlar kayaların üzerinde güneşleniyorlar. Sahil şeridinde Yumurta Kalesi var. Kale sarı renkte. Bir inanışa göre harcında yumurta olduğu için sarı renkte olduğu ve adının buradan geldiği söyleniyormuş, başka bir inanca göre de kalenin temelinde yumurta büyüklüğünde altınlar olduğu ve hatta o altınlar orada kaldıkça Napoli’nin başına kötü bir olay gelmeyeceğine inanılıyormuş.

Biz Napoli’de Holiday Inn Otel’de kaldık. 4 yıldızlı bir otel ama Türkiye’deki 4 yıldızlı otellerle karşılaştırdığınızda aynı konfor ve hizmeti beklememek gerekiyor. Otelin en güzel yeri çıkıştaki pizzacıydı. Pizzaları oldukça güzel ve uygun fiyatlıydı. Domatesli,mozzarelalı, fesleğenli Margarita pizzası 7 €, pizzaların boyu bizdeki orta boy ile büyük boy arasında yani oldukça doyurucu. Yine bu pizzacıda 60 cc Peroni birası 2,5 €,İtalya için çok uygun bir fiyat ve güzel bir bira.

Makarna, peynir veya hediyelik eşya almak isterseniz merkezde Pandorino isimli bir dükkan var. Buradan alacağınız her şey çok kaliteli ve uygun fiyatlı. Sahibi sıcak kanlı ve misafirperver birisi, bizim Türk olduğumuzu anlayınca “hoşgeldiniz, iyi günler” gibi cümleler bile kurdu, şampanya açtı ve limon çellolarından tattırdı bize.

Şimdi Napoli’de gezip görmeniz gereken yerleri anlatmaya başlıyorum.

Pompei: Napoli’de beni en çok etkileyen yerdi. Bu şehri görmeden önce de hikayesini biliyordum fakat görünce çok fazla etkiliyor insanı,ürkütüyor. Bu açık hava müzesi şeklindeki şehrin keşfi 1750 yılında bir çiftçinin sapanına kalıntı takılması sonucu başlamış. 1950’lerde çalışmalar yoğunlaşmış. Toprağın altından pek çok kalıntı (insan,hayvan vs) çıkarılmış ve bunların çoğu müzelerde sergileniyormuş. Şu anda Pompei’de 4-5 insan 1 köpek kalıntısı görülebiliyor.

4 büyük kitapta da bahsediliyor bu şehirden “görmedin mi taşlaşan insanları” diye. Pompei halkının başına gelenler Sodom ve Gomore şehirlerinde Hz Lut’un kavminin başına gelenlerle bağdaştırılıyor. Pompei halkı zenginlik ve sapkınlık had safhada bir yaşam sürüyormuş. İmparator Caligula bile kendi kızkardeşine aşıkmış.Halkın da imparatordan geri kalır yanı yokmuş. Bir ticaret şehri olduğu için tüccarların da uğrak yeri olan Pompeinin dört bir yanında genel evler varmış. Yeryüzüne çıkarılan bir genelevin içinde küçük küçük 6-7 oda var. Şehire tüccarlar çok geldiği ve dil konusunda anlaşamadıkları için duvarlara taleplerini gösterebilecekleri resimler çizilmiş.

Nüfusun %60’ı asil halktan %40’ı ise kölelerden oluşuyormuş. Asiller zenginlik içindeymiş ve günler yeme içme eğlenceyle geçiyormuş. Yemeklerini yedikten sonra kaz tüyüyle kendilerini kusturup 1 saat dinlenip sonra tekrar yemeğe devam ederlermiş. Pek çok yerde şimdiki bar-restoran tarzında yapılar var. Tezgahlarda ara ara daire şeklinde delik alanlar var,bu deliklerde büyük kaplarda yemek pişiriliyormuş. Müşteriler de yemeğini içkisini alıp yan taraftaki tezgahlarda yemeklerini yiyebiliyorlarmış.

Eşcinsellik çok yaygınmış, aile-anne-baba-kardeş kavramları ortadan kalkmış.MS 62 yılında Pompei’de olan büyük deprem nedeniyle halkın çoğu zaten Pompei’yi terk etmiş. MS 79 yılında da önce Vezuv sallanmaya başlamış. 3 gün sallandıktan sonra 3.gün dağdan çıkan duman yüzünden güneş hiç yüzünü gösterememiş, sabah olmasına rağmen gece gibiymiş. 23 Ağustos 79’da da şehirde yaşayan yaklaşık 16.000 insan önce dağdan çıkan zehirli gazlardan oldukları gibi o an ne yapıyorlarsa o şekilde zehirlenerek ölmüşler. Sonra patlama olmuş ve tüm şehir lav ve külle kaplanmış, yeryüzünden silinmiş. Çıkarılan kalıntılarda küçük çocuklarla birlikte olanlar, yalvarır şekilde olanlar, yemek sofrasında olanlar var.

Napoli’ye giderseniz Pompei’yi görmeden dönmeyin derim ben.

San Gennaro Duoma Kilisesi: Şehrin en özel yapısı olan bu kilise 1294-1323 yılları arasında inşa edilmiş. İS 305 yılında şehit edilen, Napoli’nin koruyucu azizi San Gennaro’nun kalıtları burada korunuyormuş. Başı, Cappella San Gennaro’da gümüş yaldızlı bir büst içinde saklanıyormuş ve yılda 3 defa (1Mayıs-19 Eylül-16 Aralık) mucizevi bir şekilde sıvılaşan şişeler dolusu pıhtılaşmış kanı da burada muhafaza ediliyormuş. Kan sıvılaşmayacak olursa şehrin başına bir bela geleceğine inanılırmış.

Kraliyet Sarayı: Bu saray o dönemin ünlü mimarı Domenico Fontana tarafından 17. yüzyılda yapılmış. Giriş katında değişik hanedanlardan sekiz krala ait heykeller var. Heykeller dokunsanız canlanacak gibi duruyor. Sanki her an adım atacak ve sizi bir filmin içine çekecekmiş gibi. Saray, bir yangının ardından 19. yüzyılda yeniden inşa edilmiş. Ciddi hasarlara yol açan II. Dünya Savaşı’nın ardından ise sarayın restorasyonu yapılmış. Sarayda, Bourbon dönemine ait mobilyalar, tablolar ve heykeller var. Çarşamba günleri kapalıymış.

San Francesco Di Paolo Kilisesi: Bu kilise Roma’daki Pantheon örnek alınarak inşa edilmiş. Kraliyet sarayının hemen karşısındaki kilise mermer merdivenleriyle karşılıyor insanları. Bizde merdivenlerde oturmuş dinlenirken balkonda duran papaz bizi içeriye davet etti ve içini de gezme fırsatını bulduk. İçi dışından daha ihtişamlıydı.

Castel Nuovo: Piazza del Municipio olarak geçen ve sahile uzanan Belediye Meydanı’nın üzerindeki görkemli kale 1282 yılında Angevinler tarafından yapılmış, 15. yüzyılda Aragonlar tarafından yeniden inşa edilmiş. Yeni Kale olarak Türkçeye çevirebileceğimiz bu binanın girişindeki zafer takı türünün en güzel örneklerinden. Kaledeki müzenin (Museo Civico) 14. ile 19. yüzyıl heykel, mozaik, tablo koleksiyonu görülmeye değer. Pazar günleri kapalıymış.

Galleria Umberto: Şu anda alış veriş merkezi olarak kullanılan bu pasajın içi de gezilmesi gereken yerlerden. Tavanı oldukça yüksek ve tam ortasında melek heykellerle süslenmiş bir kubbesi var. Pasajın ortasındaki yerde bir pusula motifi var ve bu pusulanın etrafına da 12 burcun simgeleri yerleştirilmiş.

San Carlo Operası: İtalya’nın en büyük opera binası. 1727′de yapılmış. Napolitan müzik hayatının merkezi haline gelmiş bir yer. Kraliyet ailesine ait bölüm, 184 loca ve dev fresk çok etkileyici. Halk “Milano’da La Scala varsa, bizde de San Carlo var” diye övünüyormuş, haklılar da. Hafta sonu 14.00-16.00 arası rehber eşliğinde gezilebiliyor.

Milli Arkeoloji Müzesi: Via Toledo’nun devamındaki müzede Roma şehirleri Pompei ve Herculaneum’dan, Lazio, Campania antik kentinden objeler sergileniyor.

Palazzo di Capodimonte: Şehrin önemli müzelerinden biri. Napoli’nin arkasındaki tepede. 1738′de inşa edilmiş, Bourbon Kralı III. Charles’ın sarayı olarak kullanılmış. Müzede, Rönesans dönemine ait muhteşem tabloları görebilirsiniz.

Vomero: Eski şehrin hemen üstünde. Montesanto füniküleri ile çıkabilirsiniz. Napoli’nin en yüksek noktasında ise Castel Sant’Elmo bulunuyor, manzarası çok güzel: Önde liman yanda görkemli Vezüv yanardağı.

Napoli ile ilgili anlatacaklarım bu kadar, bir sonraki yazıda görüşmek üzere

Hoşçakalın

Derya Tekelioğlu

Bu sefer çok uzakları, İtalya’yı anlatacağım sizlere, dilim döndüğü ve kalemim yettiğince. İtalya’da nerelere gidilir, nerede ne kadara ne yenilebilir gibi konularda naçizane öneriler sunacağım.

İtalya Türkiye’ye göre 1 saatlik geri dilimde. Gezip görmek için en iyi sezonları Nisan-Mayıs-Eylül-Ekim. Biz Ağustos’ta gittik ve çok sıcaktı. Sıcağa ve yorgunluğumuza rağmen çok güzel ve çok görülesi bir ülke, her şehrinde tarih,sanat,her köşesi işlenmiş,her sokak size farklı bir masalı yaşatıyor sanki.

Genel olarak İtalya’da bir şey alırken pazarlık yapma şansızınız yok, restoranlarda oturarak bir şeyler yiyip içmek istiyorsanız kişi başı 5’er € işgaliye ve servis açma parası alınıyor. Bazı restoranların önünde menüleri var ve servis parası alınıp alınmadığı da belirtiliyor.

İtalyan halkı yüksek sesle ve beden dilini çok kullanarak konuşuyor, ancak bize göre farklı beden dilleri var. Örneğin bizde parmaklarımızı birleştirerek yaptığımız “lezzetli” işareti onlarda “küfür sayılıyor” ve direk kavga nedeni (sakın yapmayın),işaret parmağımızı başımıza götürerek yaptığımız “düşünüyorum” hareketi onlarda karşısındaki kişiye “sen delisin” demek, biz de el kaldırarak “garson çağırma hareketi” yapılır, onlarda ise bu hareket bir “hakaret” sayılıyor ve garson gelip size “ben senin köpeğin değilim” diyebiliyormuş.

Şehir merkezlerinde market bulamıyorsunuz, şehir dışı merkeze uzak yerlerde marketler var. Trafik yoğun değil.Biz 7 gün boyunca sadece 2 defa korna sesi duyduk, Sokakları dar olduğu ve tarihi dokusunu da bozmak istemedikleri için ulaşım genelde motosiklet,bisiklet ve smart gibi küçük arabalarla sağlanıyor.Sabahları takım elbiseli kadın ve erkekleri işlerine motosikletlerle giderken görebilirsiniz.Tabi trafikte motosiklet kullananlar sıkıştırılmıyor,yol hakkı tanınıyor vs.Çoğu evin garajında özellikle tatile giderken kullandıkları büyük arabaları da var.

Benzin alınan yerler Türkiye’deki gibi büyük alanları kaplamıyor. Büyük alanlar kaplayanlar sadece şehir çıkışlarında var.Şehir içlerinde ise sadece 2-3 pompadan oluşan mini benzinciler var,kendiniz de deponuzu doldurabiliyorsunuz,tabi başında bekleyen ödeme alacak olan bir kişi mevcut

Ülkede asgari ücret net 900 € ve ek ödemelerle 1.500 € oluyormuş ve örneğin karşılaştırma yapmak gerekirse bir stüdyo dairenin kirası 700 € civarındaymış.

Şarap üretiminde bilinenin aksine Fransızlar değil İtalyanlar birinci, Fransızlar ikinci sırada ancak şarap tüketimi konusunda Fransızlar birinci sıradaymış.

Şehirler arası arabayla gezi yaparken her şehrin girişindeki vergi kulübelerinde ayak bastı parası olarak adlandırılan para alınıyor. İtalyan vatandaşıysanız ve bir şehirden başka şehre gidiyorsanız yine buralardan izin kağıdı alıp arabanıza yapıştırmanız gerekiyormuş ki sorun çıkmasın.

Biz turumuz sırasında adalarına gidemedik ama fırsatınız olursa Capri ve Sardenya çok tavsiye edilen yerlerden.Capri adası son dönemlerde özellikle Hollywood yıldızlarının da ilgisini çektiği için oldukça popüler durumda.Sardenya’nın doğası çok güzelmiş,Sicilya’da bildiğiniz gibi mafyanın doğduğu yer.Aslında mafya Arapça’da koruma anlamına gelen bir kelime,tabi tarih boyunca değişik şekillerde mafyalar olduğu için bu gün bambaşka bir anlamda kullanılıyor.

Genel olarak İtalya’da dikkatimizi çeken ayrıntılar bu şekilde.

Ülkenin güneyinden kuzeyine doğru gezdiğimiz her yeri anlatacağım sizlere.Bizim gezi sıramız Napoli-Pompei-Roma-Orvieto-Siena-Sangimignano-Floransa-Venedik-Je Solo-Garda-Verona şeklindeydi.Napoli’den başlayacağım ben de.Hazır mısınız tarih ve sanat kokan bir ülkeyi biraz daha yakından tanımaya….

Hoşçakalın

Derya Tekelioğlu

Saroz körfezi hakkında kısaca bilgi vermek gerekirse

Trakya topraklarının Ege denizindeki kıyısı Saros körfezi, tertemiz kumsallarla kaplı bir kıyı şerididir. Saros körfezi su altı akıntılarının fazla olması, herhangi bir büyük yerleşimin ve sanayileşmenin olmaması sebebi ile Ege denizinde yer alan en temiz bölgelerden biridir. Ve iddia şudur ki; Saroz Körfezi dünya üzerinde kendi kendini temizleyen 3 denizden biridir.

Ege Denizi’nin kuzeydoğusunda yer alan Saros Körfezi’ni, güney ve doğusundan Çanakkale ilinin Gelibolu ve Eceabat ilçeleri, kuzeyini ise Edirne ilinin Keşan ve Enez ilçeleri çevreler. Körfezin Gelibolu yarımadası tarafında olan güney bölgeleri yerleşime olanak vermez. Çoğunlukla yerleşim doğu ve kuzey bölgelerinde yer almaktadır.

Önceki yılarda daha çok Trakya insanın bildiği ve tercih ettiği Saros Körfezine artık İstanbul başta olmak üzere ülkemizn 4 bir yanından insanlara rağbet etmekte. Özellikle Marmara Denizi’nin kirlenmesi sonucunda arayışa başlayanlar, Ege Denizi’nin en kuzeyinde yer alan bakir Saros Körfezi kıyılarına hayran kalıyorlar.

2005 yılı içerisinde bitmesi beklenen Kınalı-Tekirdağ-Keşan duble yol çalışmaları sonucu İstanbul’dan Saros Körfezi’ne ulaşım 2 ,5 saate inmiş olacak. Keşan üzerinden ulaşılan Saros Körfezi yerleşim bölgeleri içinde en çok konaklanan bölgeler ise Enez, Erikli ve Yayla olarak göze çarpmakta. Enez, sadece sahili ile değil, binlerce yıllık yerleşim bölgesi olmasından dolayı antik bölgeleri ve arkeolojik kazı alanları ve ayrıca Manyas Gölünden sonra Türkiye’nin en geniş kuş barınma alanı olan Gala gölü ile ilgi çekmekte.

Saros körfezi, bir körfez olmasına rağmen kendi kendini temizlemesi ve etrafında yoğun yerleşimlerin bulunmaması ile çok uzun yıllar belki de hiç bir zaman kirlenmeyecek nadir denizlerden birisi . Yılda üç defa ve aynı zamanda olmak üzere, şubat, nisan ve temmuz aylarının 15. veya 18. günü başlayıp, 25. veya 28. günü sona eren körfezin kendi kendini temizlemesi işleminde tabanda soğuk su ve yüzeyde sıcak suyun yarattığı akıntılar körfezi içine atılan tüm artık ve atık maddelerden kurtarıyor.

Saros Körfezi, 144 çeşit balık, 78 tür deniz bitkisi ve 34 tür süngere evsahipliği yapan, su altı zenginlikleri ile dolu ve sualtı etkinlikleri ile ilgilenenler için oldukça önemli bir bölge. Saros körfezi ayrıca; dünyada windsurf sporuna müsait 3 denizden birisi olarak kabul ediliyor.

Alıntı: saroskorfezi.com